جاده گفتی یعنی رفتن ؟
جاده یعنی تکرار همین واژه ؟
دریغ
دوست دانایم دانا باش
که حقیقت بس غمنکتر است
جاده رفتن نیست
که تو بتوانی با آسانی
چند کمند
سوی آفاقی چند
از پی صید ابعاد زمان اندازی
که به دام آری آهوهای می روم و خواهم رفت و خوا...
که به بند آری آهوهای چست زمان را
جاده رفتن نیست
جاده مصدر نیست
جاده تکرار یک صیغه ی غربت بار است
جاده یک صیغه که تکرارش
گردبادی است که با خود خواهد برد
که برد
هر چه برگ و بر باغ دل تو
هر چه بال و پر پروانه ی پندار مرا
جاده رفتن نیست
جاده طومار و نواری نه و جوباری
جاده یعنی رفت
رفت
رفت
همین

تولد تو تولد همه خوبیهاست
تولد تو آغازیست برای یه دنیا مهربانی
تولد گذشت
تولد مهربانی
تولد فداکاری
تولد همه پاکیها
تولد احساس
تولد دوست داشتن
تولد خوشبختی
تولد امید
تولد ارامش
تولد یک فرشته
تولد یک زیبایی
تولد بهار
تولد زلالی دریا
تولد عشق
تولد یک انسان به تمام معنا واقعی
تولد تمام روزهای قشنگ زندگی
تمام واژه ها برای توصیف خوبی های تو حقیرند
و هنوز جمله ای که بشه تو رو باهاش وصف کرد متولد نشده

رضا عزیزم تولدت مبارک

یکی بود یکی نبود. غیر از خدا هیچکس نبود. چند سال پیش توی همچین روزی در یکی از شهرهای مشرق زمین یه اتفاق خیلی مهم به وقوع پیوست و اونم این بود که خدای مهربون یکی از بهترین هدیه هاش رو فرستاد روی زمین.

گرفتاریم در وابستگی ها                          که باشد عامل دل خستگی ها

خوشا بی قید و آزادی ای دل                    که دل بستن کشد وارستگی ها

لالایی کن ، دل غم پرور من                     که آوردی بلاها برسر من

لالایی کن که ارزامش بگیرم                    زدستت ای دل خوش باور من

گرفتم راه صحرا را که شاید                      دل دیوانه از غم فارغ آید

ندانستم که عشق آتشینت (رضا)             نمیخواهد دمی ترکم نماید

اگر روی «تو» می دیدم چه می شد        دگر هجرت نمی دیدم چه می شد

اگر با دست دل از باغ حسنت               هزاران خوشه می چیدم چه می شد

چو تیر عشق برقلب من خورد             دل پر آتشم را همرهش برد

ولی بال و پرش را چونکه بشکست      به زیر پای تو پرپر زنان مرد«رضا»

تقديم به کسي که مثل هيچ کس نيست*

می دانم از تو نوشتن برایم کاری بس دشوار است ولی می خواهم بگویم راز درونم را آنچه را که مرا اینگونه در غل و زنجیر مهر تو اسیر کرده است.
نمی دانم از کجا شروع کنم توصیف مهربانی هایت و بی همتایی ات یا بازگو کردن درد درونم
کاش می دانستی چقدر مهربانی و خوب کاش وسعت پاکی را در دو چشم یگانه ات می دیدی!
قلم در دستانم سرگردان می شود وقتی قلبم می خواهد از بخشندگی های تو واژه ای را بر سپیدی کاغذ جاری کند...
چه می توانم بگویم چه بگویم وقتی گوش شنوایی نیست! تو آنقدر در مهربانی غرق شده ای که نمی توانی وسعت دوست داشتن مرا ببینی!
من چه می توانم بکنم که قلب کوچکم با مهر پایان ناپذیر تو تسخیر شده است!
چه می توانم بکنم وقتی اشک چشمانم و هراس قلبم و لرزش دستانم نمی گذارند حتی من تصمیم بگیرم......... فقط می دانم آنقدر از این دنیا و آدمیان فریبکار آن بیزارم که اگر بهانه وجود تو نبود مرگ را...........
کاش بدانی چقدر دلتنگ و تنها و غمگینم به آسمان می نگرم مثل دل من تیره و تار است ماه هم مثل ستاره قلب من معشوقش را در نمی یابد

!زمین را لمس می کنم تا شاید استقامت آن را بیاموزم ولی آن هم مثل قلب من از آتش عشق گرم و سوزان است!
خود را به باد می سپارم تا مرا به دیار فراموشی ها بسپارد ولی او هم میل سفر ندارد چرا که مثل چشمان دلم جادوی عشق فرشته ای شده که پای رفتن او را طلسم کرده.........
بیش از این حال درونم در قالب کلام و واژه نمی گنجد!!!!!!!!!

دوستت دارم رضا